Bericht van een vrijwilliger… Gerda Martens

Hallo. Ik ben Gerda Martens.

Vanaf het allereerste begin aanwezig bij het Parkinson Biljart toernooi.

In 2013 heb ik samen met mijn man, Jack Gardeniers (Parkinson patiënt, deelnemer vanaf het begin en overleden in 2018) in Excel een spreadsheet gemaakt om de standen van de gespeelde wedstrijden bij te houden. Uiteindelijk wil je toch graag weten of je de beste bent geweest deze dag.

Ik zelf heb geen kaas gegeten van biljarten maar ken de spelregels en ben op de hoogte van de puntentelling. In eerste instantie met Ruud, de oprichter, en daarna ook met Cees is een fijn contact ontstaan. Het jaarlijkse toernooi is een gezellig samenzijn van mensen die biljarten als hobby hebben, met als handicap de ziekte van Parkinson. Dit is toch een gezamenlijke factor die extra bindt.

Sinds 2018 gaat mijn zus Jenny mee om foto’s te maken, haar hobby.

Het biljarttoernooi voor mensen met de ziekte van Parkinson geeft maar weer eens aan dat niets onmogelijk is! Meedoen is belangrijker dan winnen.

Door de inzet van de organisatoren krijgt dit toernooi steeds meer bekendheid en worden steeds meer biljarters bereikt.

DOE OOK MEE!

Gerda Martens, Helmond.

Bericht van een vrijwilliger…An Koch

 Even voorstellen, ik ben Ann Koch en ik biljart sinds 1992. Mijn man Nop Koch was een fervent biljarter en door hem ben ik ook aan het spel blijven hangen.
Heel belangrijk voor mij zijn de contacten die je bij dit spel in een vereniging opdoet.
Toen Ruud v d Horst in 2012 het toernooi opzette, vroeg hij de leden van de vereniging of zij bereid waren om het tellen en schrijven van wedstrijden te doen. Direct kreeg hij hiervoor ruim voldoende mensen op de been. Vanaf het begin heb ik hieraan meegeholpen. De ziekte van Parkinson leerden wij door Ruud kennen, doch nu waren er zomaar twintig biljarters bezig met dezelfde ziekte.
En bij geen van die twintig uitte zich dat op dezelfde wijze.
Ondanks deze handicap ( alsof je moyenne al niet voldoende handicap is) heb ik zelden zo een fanatiek clubje biljarters gezien. 
Hun partij was nog niet afgelopen of ze vroegen “ op welke tafel nu? “.
Velen bleven met de keu in de hand bij de biljarttafel staan kijken terwijl de volgenden bezig waren. Ieder jaar weer geniet ik ervan om naar deze mensen te kijken. Inmiddels ken ik menigeen en zij kennen ons. Gelijk bij binnenkomst komen zij even gedag zeggen bij de vrijwilligers. Anderzijds zie ik ook ieder jaar weer afvallers die door de ziekte ingehaald worden. Ook voor 14 oktober heb ik me weer opgegeven.
Inmiddels ben ik nu 83 jaar, maar ik hoop dit nog vele jaren mee te beleven, het liefst actief als telster of schrijfster.

Ann Koch Nieuwegein