Bericht van een vrouw van een deelnemer… Annemarie de Hosson

Links Martin de Hosson en rechts Ruud van der Horst

Verslag van de vrouw-van-een-biljarter-met-Parkinson!

Al vanaf het begin van de toernooien speciaal voor Parkinson patiënten, ben ik supporter. Mijn man Martin heeft al jaren Parkinson en is een enthousiast biljarter geworden, vooral gestimuleerd door zijn coach Rob Paur. Toen wij nog in onze vorige huis woonden, waren wij al actief in de bewonersvereniging van het appartementencomplex. Daar  hebben wij een soos opgericht, met veel succes.
Martin ging daar elke week trainen en spelen en Rob coachte hem daarbij, met als gevolg dat Martin Nederlands Kampioen werd van het Parkinson toernooi in 2017!
De eerste jaren vond het toernooi plaats in Vianen, geen goede plek voor het algemeen welbevinden, want wij hebben er erge kou geleden. Deuren stonden open, verwarming was onvoldoende, kortom: afzien. De jaren daarna werd het verplaatst naar Nieuwegein waar het een stuk comfortabeler was en is. Klapstuk van de dag is altijd een goed verzorgde lunch, (dat heeft niet altijd een goede uitwerking op de biljartprestaties daarna…)
Samenvattend is het voor iedereen, spelers en supporters, een hele leuke dag die de zinnen even verzet met- niet onbelangrijk!- toch ook een wedstrijdelement.
Schroom dus niet om u aan te melden, u zult er geen spijt van hebben.

Annemarie de Hosson.

Bericht van een deelnemer… John van Schaijk

Biljarten met Parkinson
Sinds de diagnose van Parkinson in februari 2009, heb ik gezocht naar een uitlaatklep voor mijn sportieve aspiraties. Daarvoor deed ik aan hardlopen, mountainbiken, wielrennen en skiën. Het fietsgebeuren hield eigenlijk meteen al op, omdat ik niet goed op mijn armen kon steunen. Hardlopen heb ik nog volgehouden tot 2019, totdat ik een operatie aan mijn knie kreeg (verwijderen van slijmbeurs). Dat verliep niet geheel vlekkeloos, waardoor ik het hardlopen op redelijk hoog niveau ook niet meer kon volhouden. Ik liep namelijk (in mijn beste jaren) de 5 km in onder de 22 minuten. Skiën heb ik tot nu toe nog wel kunnen doen. Laatste keer was in 2019, toen kort daarna de uitbraak van Covid-19 plaatsvond. Maar ja, dat doe je maar een paar weken per jaar. Dus maar zoeken naar een andere hobby. Ik ging, voordat mijn vader overleed in 2014, elk jaar in de bouwvak, met hem naar een kroeg met biljarttafel. We speelde dan meestal wie eerste aan de 50 punten kwam, met als laatste een driebander. Daarbij werd er ook het nodige aan alcohol genuttigd, waardoor de terugweg langer duurde dan de heenweg.

Ik besloot in 2017 mijzelf aan te melden bij de achterburen (ouderencentrum d’n Aachterum). Ik moest dan lid van de KBO worden en kon dan voor een tientje per jaar zoveel als ik kon/wilde gaan biljarten. Keu en toebehoren gekocht, ik kon aan de gang. Dat beviel al meteen, dus ik had er weer een hobby bij. Natuurlijk in het begin veel te hard spelen, maar dat is al wat rustiger geworden. Na wat lessen van een oom, en een oud buurman, en ook nog van een collega, kon ik toch al aardig wat stoten en in oktober van dat jaar deed ik voor de eerste keer mee met het Landelijk Toernooi Biljarten voor Parkinsonpatiënten. Er was wel een probleem: hoe kom ik in Nieuwegein? Zelf houd ik het autorijden maar een half uurtje vol. Ik was dit aan mijn collega aan het vertellen (die ook biljart speelt) en die zei meteen: ”John, dat ga ik regelen”. “Ik zorg dat jij daar komt en er komt ook iemand jou weer ophalen”. Na eerst met de grote baas gesproken te hebben, heeft hij tot nu toe elk jaar gezorgd dat er een collega van de buitendienst klaar stond om mij weg te brengen en weer op te halen. Ik ben hun daarvoor nog steeds erg dankbaar. Dit jaar was er voor de eerste keer een driebandtoernooi aan toegevoegd. Cees liet dit weten en direct zei ik al volmondig: “ja, daar wil ik wel aan meedoen!!!”. Ik was al een beetje aan het driebanden, want het libre ligt mij niet zo. Ik vind het maar een gepiel op de vierkante centimeter. Ik maak liever gebruik van het hele biljart. Dit komt ook door de Parkinson, waardoor ik de kleine stootjes niet goed kan maken. Na een gedegen oefenperiode was het eindelijk zover: op naar Nieuwegein!!

Daar kregen we te horen dat er een deelnemer was uitgevallen en dus nog maar met z’n drieën waren. Maar om dan 3 keer tegen elkaar te spelen, werd voor ons toch wel teveel. Vooral omdat je ook 2 keer achter elkaar moest spelen. Dus speelden we het 3 bandtoernooi alleen in de voormiddag. En de winnaar mocht dan meedoen met de halve finale Libre. En omdat ik alle partijen gewonnen had, was ik de gelukkige. Uiteindelijk werd ik daar derde en kreeg een beker mee naar huis. Ik moest nog wel uitleggen waarom ik geen beker had voor het driebanden, en wel voor de derde plaats libre, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik hoop dat er volgend jaar meer 3-band spelers mee doen, om zodoende er een groter toernooi van te kunnen maken. Ik wil bij deze iedereen bedanken, die dit mogelijk maakt voor mij, om dit elk jaar weer mee te mogen maken. Groeten,

John van Schaijk Houdoe!

Bericht van een deelnemer… Albert Menheere

Graag wil ik me eventjes voorstellen……

Ik ben Albert Menheere, een rasechte Zeeuw, en woon samen met mijn vrouw in het mooie , culturele en meestal zonnige Middelburg. U weet het toch…Zeeland heeft de meeste zonuren ? Hopelijk levert dit verhaaltje van mij een bijdrage aan die personen met Parkinson , dat zij gaan bevestigen dat biljarten een duidelijke meerwaarde  geeft.

Allereerst, wil ik graag Ruud van der Horst, de oprichter en geestelijke vader van het toernooi, complimenteren voor zijn grote inzet, maar ook mijn waardering uitspreken dat hij de Stichting , bestuurlijk en gezond heeft achter gelaten.

Parkinson komt plotseling bij je inwonen….en dan ?

In 2013 kreeg ik te horen van mijn neuroloog, dat er een nieuwe huisgenoot permanent in mijn huis is komen wonen….Mister Parkinson. Je wordt dan wakker geschud uit het naïeve idee van mij kan niets overkomen. Ik was niet bestand tegen de gevolgen van een gestoorde aanmaak van dopamine in mijn grijze massa…..chronisch en progressief aldus de neuroloog. Je gaat dan relativeren en probeert ook te anticiperen. De eerste 4  jaar hadden wij best wel een goede relatie met Parkinson, maar daarna begonnen de cognitieve stoornissen waar je mee moet “dealen “. Multitasking is er niet meer bij, traagheid, apathie, kennis, inzicht, concentratie en wisselende stemmingen. Je voelt jezelf veranderen, zowel geestelijk als lichamelijk . Het meest pijnlijke is de “bodylanguage” van mensen die je ontmoet , en het incasseren van het gegeven dat je iets niet meer kan doen of kan betekenen voor je medemens. Mensen van buitenaf zien de buitenkant van jou, niet de binnenkant, ze moeten eens meer empathie tonen.  Piekeren probeer ik te vermijden, want bezig zijn is een goede zaak, maar wel met rustmomenten !  Biljarten is voor mij een belangrijk “werkwoord” geworden , zeker nu ik het nog kan. Echter , er zijn jammer genoeg ook lotgenoten die het biljarten vaarwel moeten zeggen, en hoe vullen die hun ontspanning en sociale contacten dan in ?

De biljartsport voor Parkinson……dat raakt je !

Ik weet nog goed, het was  in 2016 ,toen ik met mijn biljartmaatje Rob aan het toernooi deelnam. Wat ik daar zag…..enkel gemotiveerde lotgenoten, die in een gezellige , collegiale sfeer aan het biljarten waren. Sommigen werden zelfs staande gehouden door hun echtgenote. Dat zijn de “echte mensen  zei ik tegen Rob . Maar tegelijkertijd besefte ik ook  dat dit ook mogelijk mijn voorland zal zijn. Ik heb die dag met veel lotgenoten gesproken, ook met de echtgenotes. Een bijzondere ervaring, als je ziet hoe Mister Parkinson wordt overtroefd door de passie van de deelnemers. Vanaf dat moment heb ik diep respect gekregen voor deze doelgroep. Wij, lotgenoten, met al onze beperkingen kunnen gelukkig een beroep doen op diverse instanties, zoals Dagbehandeling Parkinson waar een multidisciplinair team je kan begeleiden . Je eigen echtgenoot die je mantelzorg geeft, Parkinson Café , lotgenoten contact, Parkinson verpleegkundige. Van groot belang is ook het signaleren van eigen beperkingen , maar ook het tonen van initiatieven die het algemeen belang dienen. Ook dit jaar zijn er weer ontzettend veel geraniums verkocht……..een verloren kans !

Was het maar zo, dat het lichtje gaat branden bij de diverse biljartverenigingen om mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking de kans te geven om het biljartspel te beoefenen ( wat zij ooit vroeger deden) in verenigingsverband. Verpleeg en Verzorgingshuizen etc. hebben veelal een biljart staan, geef omwonenden ook de kans om samen met de bewoners/ patiënten het biljarten te beoefenen en evt. te begeleiden. Maak eens een praatje met de directie. Moet je wel veel moeite voor doen, maar het werkt. De aanhouder wint !

Met groeten, Albert Menheere.

Bericht van een deelnemer…Ruud van der Horst

Even voorstellen,
Mijn naam is Ruud van der Horst en 9 jaar geleden de oprichter van Stichting Parkinson Events.
Ik stond te kijken bij het tennistoernooi voor Parkinsonpatiënten en dacht:
wat met 1 bal kan, moet ook met 3 ballen kunnen. Gesterkt door de inzet van leden van de Biljartvereniging de Vaartsche Rijn werd het 1e toernooi gespeeld in Café Rijnzicht in Nieuwegein.
Deelnemers kwamen werkelijk uit alle windstreken van Nederland.
Het aantal deelnemers was bij het 2e toernooi dusdanig hoog dat we moesten uitwijken naar een andere locatie. Het werd de Stadshof in Vianen. Inmiddels wordt het toernooi georganiseerd bij Recreatiecentrum Nieuwegein (RCN,) de thuishaven van BV Nieuwegein).
Ook organisatorisch werd de druk steeds hoger.
Er werd een bestuur gevormd zodat ik mij met andere zaken kon bezighouden.
Wat er allemaal er niet bij komt kijken, ik noem bijvoorbeeld, sponsoren zoeken, overnachtingen regelen voor deelnemers die ver weg wonen, locatie regelen, afspraken maken met de lokaalhouder.
Daarnaast natuurlijk de drukkosten van de programmaboekjes, enfin te veel om te noemen.
Gelukkig zijn al die toernooien fantastisch verlopen en de deelnemers ieder jaar content
met de organisatie van het toernooi. En altijd weer die vraag: Volgend jaar weer?
Jullie zullen het best wel gemerkt hebben dat ik slechts alleen de opening deed en daarna het woord gaf aan Cees van Schaik. De reden is heel simpel.
Je kunt niet en spelen en gasten verwelkomen en sponsoren ontvangen en iedereen wil zijn aandacht  van jou.
Nee, inderdaad, dat gaat niet. Cees is dus de wedstrijdleider en leid alles in goede banen.
Ook mijn gezondheid wordt beïnvloed door Parkinson en heb vorig jaar, met pijn in mijn hart, het voorzitterschap overgedragen aan Cees. Zo wordt de voortgang van het toernooi gewaarborgd.
Mijn dank gaat uit naar de vele vrijwilligers en uiteraard de vele sponsoren die het uiteindelijk mogelijk maken om zo’n groots opgezet toernooi te organiseren.

Ruud van der Horst